Zou vertrek sociale partners beter zijn?

Een sociaal akkoord is in zicht liet een stralende Agnes Jongerius, voorzitter van het grootste vakverbond FNV, ons via vrijwel alle media weten. Loonmatiging – niet meer dan inflatiecompensatie – voor de werknemers, méér werk als inspanningsverplichting voor de ondernemers, geen verhoging van de AOW-leeftijd en uiteraard geen wijziging van het ontslagrecht. Zo kan volgens haar – na de financiële en economische crisis – een sociale crisis worden vermeden.

Zucht van opluchting, maar niet heus. Het is verbijsterend dat ze tijdens het EO programma Het elfde uur van Andries Knevel daarmee weg kwam. Ze had ook kunnen zeggen: geef ons brood en spelen dan blijft het volk rustig terwijl Den Haag afbrandt. Of een variant: Sinterklaas wordt in het vervolg door het FNV vorm gegeven, een kinderhand is gauw gevuld.

Wie het nog niet weet, de vakbonden vertegenwoordigen slechts twintig procent van de werkende bevolking, voornamelijk witte mannen in oude bedrijfstakken, vrijwel elk contact met een betere toekomst ontbreekt, laat staan dat ze iets voor de jeugd doen. Hoe sneller we inzien dat zij de voornaamste conservatieve en dus stagnerende factor in onze economie zijn, hoe beter. De werkgeversverbonden zeiden niet veel, zij zijn waarschijnlijk de grootste lafaards die in Nederland te vinden zijn. Hoe is het mogelijk dat je akkoord gaat met zulke voorstellen terwijl massale werkeloosheid dreigt en niets maar dan ook niets kan voorkomen dat wij richting tien procent werkloosheid gaan?

Inspanningen, ja natuurlijk, maar leg dat eens uit aan ondernemers die zich op dit moment afvragen hoeveel mensen ze nog in dienst kunnen houden, tewijl hun omzet in rap tempo afneemt? Dat zal dan op zijn best in de richting gaan van ’slechts’ negen procent van de mensen zonder baan. Werkgevers moeten eisen dat nu eindelijk de AOW-leeftijd wordt opgetrokken. Iets wat ieder zinnig mens, die weet dat we steeds ouder worden terwijl wij ook nog eens qua bevolkingssamenstelling vergrijzen, zal begrijpen. De arbeidsmarkt moet eindelijk worden geflexibiliseerd, dus het ontslagrecht moet fundamenteel worden herzien. En de lonen van de ambtenaren moeten worden bevroren, dan wel verlaagd. Net zo als Lubbers deed in 1982 om het overheidsbudget in de hand te kunnen houden. Een gigantische ingreep in de bureaucratie in Den Haag met forse bezuinigingen is onvermijdelijk.

Weg dus met het leuterende gezelschap rond de SER, met vlees noch vis adviezen. Weg ook met deze werkgevers en hun gebureaucratiseerde besturen waar vrijwel geen ondernemer meer is te vinden. Weg zeker met deze vakbonden die niets zinnigs meer doen. Afschaffen al die zinloze adviescommissies, die behalve veel geld ook nog veel nutteloze tijd kosten. Er moet eindelijk een politicus opstaan die zegt: “genoeg is genoeg, ik geef hier leiding en ik neem beslissingen die op middellange termijn goed zijn voor het volk, ook al doen die nu veel pijn. Ik wil de crisis echt bestrijden en ik ga op de zeepkist staan om dat aan het volk en het parlement uit te leggen.” Wij zullen dat best begrijpen, al is het niet leuk, want we zien allemaal dat het om ons heen gierend achteruit gaat. Als nevenboodschap moet nog worden gezegd, dat we de valse profeten die sociale partners heten niet meer geloven en zullen vervangen door slagvaardige vertegenwoordigers van arbeiders en ondernemers, die weten wat werken is en zich niet gedragen als struisvogels in de hoop dat ze niet worden opgegeten.